Category

Σκεψεις

Category

Τρεις αφορμές γι’αυτό το κείμενο

Πριν λίγο συνειδητοποίησα πως έχω καιρό να μοιραστώ μαζί σου κάποιες από τις σκέψεις μου. Η αλήθεια είναι πως παλιότερα έγραφα πιο συχνά για πράγματα που με προβλημάτιζαν. Τελευταία, όχι και τόσο. Αλλά δεν πειράζει, νομίζω πως όλοι μας περνάμε φάσεις στη ζωή μας που θέλουμε ή δε θέλουμε να μοιραστούμε σκέψεις μας με τους γύρω μας. Σήμερα είναι μια από εκείνες τις ημέρες που έχω όρεξη για κουβέντα. Και είπα να γράψω. Πώς και έτσι, θα αναρωτηθείς! Θα σου πω. Είχα τρεις (3) πολύ καλές αφορμές που με έβαλαν σε σκέψεις και να’μαι μπροστά στο laptop . Αφορμή 1 Πριν λίγες ημέρες κάποιος μου είπε πως κατά τη γνώμη του “ταξιδεύουμε για να ξεφύγουμε από κάτι”. Θυμάμαι πόσο πολύ εκνευρίστηκα όταν τον άκουσα να μου το λέει. Πώς είναι δυνατόν να πιστεύει κάτι τέτοιο, σκέφτηκα. Πώς μπορεί η λέξη ταξίδι να μπαίνει δίπλα σε μια τόσο στενόμυαλη λογική; Τώρα…

Ξαφνικά παίρνεις πιο εύκολα αυθόρμητες αποφάσεις, δε συμβιβάζεσαι κάνοντας πράγματα που δε σου αρέσουν γιατί πολύ απλά έχοντας μάθει να ταξιδεύεις μόνη, εσύ ορίζεις στο 100% τι θες και τι δε θες, τι θα δεις και τι όχι.

Άλλη μια χρονιά φτάνει στο τέλος της! Άλλη μια χρονιά γεμάτη ταξίδια, βαλίτσες, νέους προορισμούς, παλιούς και καινούριους φίλους και έντονα συναισθήματα.

Γιορτάζω άλλη μία υπέροχη χρονιά γεμάτη χαρές, βαλίτσες, ταξίδια, ώρες αναμονής σε αεροδρόμια και σταθμούς τρένων.

Αυτού του είδους η αγάπη έρχεται φυσικά απρόσκλητη. Δεν την ψάχνεις. Δεν την αναζητάς. Απλά έρχεται! Ανοίγει την πόρτα και σου λέει “Ήρθα. Ίσως όχι για να μείνω. Αλλά ήρθα”. Τις περισσότερες φορές μάλιστα, σου χρειάζεται να κοιτάξεις και λεξικό γιατί θα στο πει σε μια γλώσσα που μάλλον δεν είναι η μητρική σου. Στην καλύτερη σε σπαστά αγγλικά.

Tstories-transbItaliana

Το ξέρεις, έχω κόλλημα/έρωτα/τρέλα με τα τρένα. Είναι η έμπνευσή μου και το μόνο μέρος που με χαλαρώνει και μου βγάζει το ρομαντισμό μου. Σε ένα τρένο ξεκίνησε το blog μου, σε ένα τρένο πέρασα τις πιο ουσιαστικές ώρες με τον εαυτό μου, σε ένα τρένο ερωτεύτηκα τρελά, σε ένα τρένο έκανα σχέδια για τις επόμενες επαγγελματικές μου κινήσεις.

Πριν λίγους μήνες η ομάδων των Blind Pilots επικοινώνησε μαζί μου για να μου μιλήσει για το 2ο φωτογραφικό project της.
Πάνω από 80 φωτογράφοι από 30 διαφορετικές χώρες θα ένωναν τις δυνάμεις τους ή μάλλον τη ματιά τους και τις φωτογραφίες τους με θέμα το ταξίδι και τίτλο της έκθεσης ” The way EYE see it”.

4 χρόνια!

4 χρόνια από εκείνη την ημέρα στο τρένο για το γραφείο στη γνωστή διαδρομή Desenzano-Milano. Τέσσερα χρόνια με τόσες νέες χώρες στο ταξιδιωτικό βιογραφικό μου, τόσους καινούριους φίλους από κάθε γωνιές του κόσμου. Η σημερινή ημέρα με βρίσκει στο αγαπημένο μου μεταφορικό μέσο (μετά το τρένο), στο αεροπλάνο… Με κατεύθυνση το Ιρκουτσκ της Σιβηρίας!

Το solo traveling σε κάνει να ακούς τον εαυτό σου περισσότερο, να μοιράζεσαι τις στιγμές μοναξιάς μαζί του και παράλληλα να μαθαίνεις τις ανάγκες του, και ο άνθρωπος έχει ανάγκη τη συντροφικότητα. Και ό,τι και να λέω, ό,τι και να θέλω να αποφύγω, αυτό το πράγμα δεν αποφεύγεται.