Category

Τρενα

Category

Επιστροφή στην πρωτεύουσα

Να’μαι λοιπόν ξανά στα πάτρια εδάφη να κοιτάζω πίσω από το ραγισμένο παράθυρο του τρένου γνωστές, παλιές, καθημερινές διαδρομές. Παίρνω το τρένο από το Μοναστηράκι προς την Κηφισιά. Μπαίνω στο βαγόνι και στέκομαι όρθια, σχεδόν κολλώντας τη μούρη μου στο τζάμι. Κοιτάζω έξω χωρίς να δώσω την παραμικρή σημασία στους συνεπιβάτες μου. Δεν έχω όρεξη να παρακολουθήσω τις φάτσες τους ούτε να κρυφακούσω τι λένε. Δε γουστάρω ρε παιδί μου! Βάζω τα ακουστικά στα αυτιά και κοιτάω τις αποβάθρες των σταθμών, τα άτομα που στέκονται μπροστά μπροστά πατώντας την κίτρινη γραμμή και εκείνους που τρέχουν βιαστικά μην τυχόν και χάσουν το τρένο! Σε κάθε στάση που κάνει το τρένο πιάνω τον εαυτό μου να διαβάζει το όνομα του κάθε σταθμού. Σταθμούς που μου θυμίζουν τη ζωή μου πριν την Ιταλία. Σταθμούς που μου φέρνουν στο μυαλό στιγμές με φίλους, με πρώην αγαπημένους μου. Γέλια, κλάματα, αγωνίες, βαρεμάρα… Κλείνω τα μάτια…

Αθήνα, η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ! Η πόλη του άγχους, των ευκαιριών, της διασκέδασης, της ρουτίνας και πολλών άλλων πραγμάτων… Σε αυτή τη πόλη λοιπόν ζω κι εγώ… Πολλοί…

Όσο μεγαλώνω γίνομαι όλο και πιο περίεργη! Το ξέρω, προσπαθώ να το καταπολεμήσω αλλά δεν τα καταφέρνω και πολύ καλά μέχρι στιγμής! Παλεύω με τον εαυτό μου να μη δίνει…

Ύστερα από μια ταλαιπωρία 3 ημερών, πάνω κάτω Αθήνα-Καβάλα για τις εξετάσεις στη Φαρμακευτική Αθηνών, έφτασε επιτέλους η μέρα που θα έμπαινα στο τρένο με σκοπό να αφήσω…

30 Γενάρη 1944, Στην αποβάθρα 21 του Κεντρικού σταθμού του Μιλάνου, στον ίδιο ακριβώς σταθμό που εγώ αποφάσισα να ξεκινήσω να διηγούμαι online τις τρενοιστορίες μου, πριν 69…

Γενικότερα η αναπόληση που με έχει πιάσει το τελευταίο διάστημα πολύ με ανησυχεί! Που το πάω που το φέρνω πετάω κάτι φράσεις του τύπου: “Θυμάσαι τις κασσέτες, τα…

Την περασμένη Παρασκευή ξαναγύρισα μετά από αρκετές εβδομάδες στον “πολυαγαπημένο” μου σταθμό του Desenzano. Στο σταθμό που έπαιρνα κάθε πρωί το τρένο για Milano. Αυτή τη φορά όμως,…