Category

Urban stories

Category

10 πράγματα που έκανα στο Μιλάνο

Πριν λίγες ημέρες με αφορμή το ταξίδι μου στην Τοσκάνη, βρέθηκα 24 ώρες στο Μιλάνο πριν πάρω το τρένο με κατεύθυνση τους καταπράσινους λόγους της κεντρικής Ιταλίας. Έχοντας ζήσει περίπου ένα χρόνο και κάτι στο Μιλάνο, ομολογώ πως του έχω μια μικρή αδυναμία και κάθε φορά που επιστρέφω επιδιώκω να περπατήσω σε μερικά από τα αγαπημένα μου σημεία στην πόλη αλλά και να ανακαλύψω νέα όμορφα μέρη που μόλις άνοιξαν ή που δεν είχε τύχει να τα επισκεφθώ στο παρελθόν. https://www.instagram.com/p/BUkf2gGAeNj/ Έτσι και αυτή τη φορά, παρόλο που είχα στη διάθεσή μου μόλις 24 ώρες, επεδίωξα να δω και να κάνω όσο περισσότερα μπορούσα, χωρίς όμως να βιάζομαι. Πήγα για aperitivo με πρώην συμφοιτητές, κοιμήθηκα λίγο αργότερα από ότι συνηθίζω, βγήκα με φίλους από το Erasmus μου,  ξύπνησα λίγο νωρίτερα για να προλάβω μια φωτογράφιση στην Galleria Vittorio Emanuele, ανακάλυψα νέα μέρη και φυσικά πήγα στον αγαπημένο μου σιδηροδρομικό σταθμό…

Για μένα είναι η πόλη με τον δικό της προσωπικό χαρακτήρα. Η πόλη που κάθε χρόνο εξελίσσεται. Αργά αλλά σταθερά. Με πολλές μα πάρα πολλές δυσκολίες και πισωγυρίσματα αλλά και με ακόμα περισσότερα βήματα μπροστά.

theathensgate_tstories

Να’μαι πάλι εδώ! Στο προηγούμενο post για την Αθήνα μου, υποσχέθηκα πως θα επέστρεφα με άλλα 5 αγαπημένα μέρη για το μήνα Σεπτέμβριο και παρόλο που ομολογώ πως δε μου ήταν εύκολο, τελικά κατάφερα να καταλήξω.

Όταν δεν ταξιδεύω μου αρέσει να ανακαλύπτω καινούρια μέρη και “instagramικές γωνιές” στην Αθήνα. Την πόλη στην οποία γεννήθηκα, μεγάλωσα, ερωτεύτηκα, σπούδασα, δούλεψα, την απαρνήθηκα για 4 χρόνια, ονειρεύτηκα, θύμωσα, γέλασα, μέθυσα αλλά πάνω απ’ όλα ανακάλυψα και συνεχίζω να την ανακαλύπτω.

trainstories

“Άκου μάνα, για όλους έχει ο θεός και ίσως το δικό μου άστρο να’ναι κάπου εκεί στο φως” Αυτό το τραγούδι μού ήρθε στο μυαλό με το που…

Ψαχουλεύοντας στο website το τρένου έπεσα πάνω στα… Secret railway-stories και καταλαβαίνεις τι έπαθα! Και secret & railway & stories? Αν δεν ήταν για μένα τότε για ποιον θα ήταν; Εδώ να σου θυμίσω πως το blog μου είχε ξεκινήσει πριν σχεδόν 3,5 χρόνια με τίτλο Trainstories! Είχα πεισθεί λοιπόν! Θα πήγαινα στο τρένο στο Ρουφ να μάθω τα μυστικά του συγκεκριμένου τρένου και των βαγονιών του!

“‘Όσα τρένα λοιπόν και να πάρω, όσους διαφορετικούς προορισμούς και να επιλέξω πάντα ο δρόμος θα με φέρνει πίσω… Μια βόλτα στο κέντρο, μια στάση για καφέ στην Πλάκα, ένα σουβλάκι στο χέρι περπατώντας κάτω απ’την Ακρόπολη, μια Athens Voice έξω απ’το Πάντειο, μια γρήγορη ματιά στις βιτρίνες της Νέας Ιωνίας, μια μπύρα στη Νέα Φιλαδέλφεια και ίσως λίγη αλμύρα στα ρουθούνια προς Φάληρο μεριά

Η Πατησίων, όσο και να ακούγεται περίεργο μου είχε χαρίσει τις πιο ωραίες στιγμές μοναξιάς και ηρεμίας. Ναι ηρεμίας! Όταν πνιγόμουν, έπαιρνα το τρένο και κατέβαινα Αττική. Ξεκινούσα το περπάτημα και έβαζα τις σκέψεις μου σε σειρά