Category

Εμπειριες

Category

Ξεπερνώντας φοβίες – Rafting δυσκολίας 4

Στο τέλος της διαδρομής, βρεγμένη από την κορυφή μέχρι τα νύχια και με την καρδιά να χτυπά δυνατά, συνειδητοποίησα πως παρόλο το άγχος που είχα στη διαδρομή, είχα μόλις καταφέρει να ξεπεράσω τη φοβία μου με το νερό χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη χώρα μου

Ποιο είναι το πιο τρελό πράγμα που έχεις κάνει στη ζωή σου; Για εμένα ήταν το πρώτο ταξίδι μου εκτός Ευρώπης εντελώς μόνη μου. Θυμάμαι ότι όλοι οι δικοί μου άνθρωποι με έλεγαν τρελή και πως παρόλο που φοβόμουν πολύ, η δίψα μου να γνωρίσω νέα μέρη ήταν πολύ μεγαλύτερη από κάθε φόβο ή δισταγμό.

Με κάλεσαν από το γραφείο Τουρισμού της Εσθονίας για να επισκεφθώ τη χώρα και να ανακαλύψω τις ομορφιές της. Το ταξίδι θα ξεκινήσει στις 28/3 και θα επιστρέψουμε Ελλάδα στις 2/4. Μου παρέχουν που λες, ένα διαμέρισμα σε κεντρικό σημείο του Ταλίν, αυτοκίνητο και βενζίνες. Ίντερνετ και μερικά voucher για φαγητό.

Το 2018 ήταν η πιο ταξιδιάρικη χρονιά μου μέχρι τώρα. Μεταξύ ταξιδιών για το blog, ταξιδιών με τα group μου αλλά και μικρών προσωπικών εξορμήσεων, νομίζω πως ήταν μια χρονιά ρεκόρ. Μια χρονιά που κοιμήθηκα ελάχιστα στο κρεβάτι μου ενώ πρέπει να διανυκτέρευσα σε πάνω από 100 διαφορετικά μέρη και κοιμήθηκα σε τόσα αλλά και παραπάνω κρεβάτια από τη μια γωνιά του πλανήτη μέχρι την άλλη.

Το Oktoberfest που λες είναι ένα τεράστιο φεστιβάλ αφιερωμένο στη μπύρα, ναι ναι, στη μπύρα. Πραγματοποιείται κάθε χρόνο τις δύο τελευταίες εβδομάδες του Σεπτεμβρίου και την πρώτη του Οκτωβρίου στο Μόναχο της Γερμανίας και τα τελευταία χρόνια περνούν τις πύλες του σχεδόν καθημερινά πάνω από 7 χιλιάδες άτομα από όλο τον κόσμο.

Η Βαρκελώνη από το 1995 και τους Ολυμπιακούς Αγώνες της, έγινε η ιδανική πόλη για να ζει κανείς. Τα κτίριά της, οι δρόμοι της, η ποιότητα ζωής της όλα άλλαξαν, εξελίχθηκαν και παρόλο που πέρασε κάποια “κρίσιμα” χρόνια, έχει καταφέρει να είναι μια από τις πιο πολύχρωμες, αισιόδοξες, δημιουργικές και νεανικές πόλεις της Ευρώπης.

Πέντε Δεκεμβρίου το 2017 έβγαζα επίσημα την παρακάτω ανακοίνωση “Ταξίδι στο Μαρόκο μόνο για γυναίκες! Έρχεσαι;” και μόλις 2,5 μήνες αργότερα εννιά γυναίκες από Αθήνα, Κρήτη, Λέσβο και Σκιάθο δείχνοντας μου εμπιστοσύνη έφταναν στο αεροδρόμιο για να βρεθούμε και να πετάξουμε όλες μαζί για το Μαρόκο. Χωρίς να γνωριζόμαστε ουσιαστικά από πριν.

Πώς είναι όμως να κοιμάσαι ανάμεσα στους αμμόλοφους; Να σηκώνεσαι πρωί για να προλάβεις να δεις τον ήλιο να ανατέλλει πάνω τους και το βράδυ να μη μπορείς να κλείσεις μάτι γιατί ο έναστρος ουρανός είναι τόσος υπέροχος που θέλεις να μείνεις ξάπλα με το πρόσωπο στραμμένο εκεί ψηλά και να φωτογραφίζεις με το μυαλό σου τα αστέρια;