Tag

Ελλάδα τρένα

Browsing

Αρχοντικό Χατζηπαναγιώτη: η καρδιά του Λεωνιδίου

“Καούρ Εκοκιάτε” Καλώς εκοπιάσατε, έγραφε η επιγραφή κάτω από το όνομα του ξενοδοχείου που θα με φιλοξενούσε στην Αρκαδία. Αν διάβασες το πρόσφατο κείμενό μου για το όμορφο Λεωνίδιο, θα ξέρεις πως αυτή η φράση είναι από την τσακώνικη διάλεκτο η οποία… καλά κρατεί στην περιοχή της νότιας Κυνουρίας. “Καούρ Εκοκίατε” μου είπε χαμογελαστά και η Alexa, ( Γερμανίδα και πλέον μόνιμη κάτοικος Λεωνιδίου), η οποία με περίμενε στην είσοδο του ξενοδοχείου για να με χαιρετίσει και να με ξεναγήσει στο υπέροχο Αρχοντικό Χατζηπαναγιώτη που θα έμενα τις επόμενες 2 ημέρες. Το Ξενοδοχείο Το πρώτο πράγμα που με εντυπωσίασε ήταν η φανταστική βοτσαλωτή αυλή, περιτριγυρισμένη από τοίχους εξ’ολοκλήρου με πέτρα και με λυτή αλλά όμορφη διακόσμηση, γλάστρες και λουλούδια  που με  ταξίδεψαν αυτόματα σε μια άλλη εποχή. Τότε που το αρχοντικό του Κώστα Χατζηπαναγιώτη (Πολίτη), μιας εξέχουσας εφοπλιστικής προσωπικότητας της προεπαναστατικής ναυτιλίας φιλοξενούσε σπουδαίες προσωπικότητες, όπως το Βασιλιά Όθωνα κάπου στο 1840…

Βαγόνι… με θέα – Μέρος ΙI

Αν τον οδηγό τον έβρει κανένα εγκεφαλικό δηλαδή και ταυτόχρονα μείνει από καρδιά και ο δεύτερος μηχανοδηγός και δεν πατήσει κανείς το συγκεκριμένο πεντάλ τότε το τρένο ακινητοποιείται αυτόματα λέει! Μα πόσο μπροστά είμαστε πια;! Anyway, η άνοδος προς τον Βορρά συνεχίστηκε υπό τους ήχους μέταλ μουσικής, βαριά για τα γούστα μου, αλλά δε με έπαιρνε να έχω και απαιτήσεις. Εγώ φοβόμουν ότι θα έβγαινε κανά μπαγλαμαδάκι και κανένα κομπολόι από πουθενά – μόνο εγώ φαντάζομαι έτσι τους μηχανοδηγούς;- αλλά για άλλη μια φορά ένα μύθος καταρρίφθηκε ( 3ος μύθος) και πάλι καλά δηλαδή! Όσο ανεβαίναμε προς τα πάνω, τα τοπία γινόντουσαν όλο και πιο ενδιαφέροντα, πιο πράσινα, πιο να τα φωτογραφίζεις χωρίς σταματημό ένα πράγμα! Οι εικόνες που έβλεπα μπροστά μου σε συνδυασμό με την  ακριβή περιγραφή των παιδιών που είχαν αναλάβει και χρέη ξεναγού και μου εξηγούσαν που βρισκόμασταν, τι να κοιτάξω στα δεξιά μου και τι να φωτογραφίσω…

Επιστροφή στην πρωτεύουσα

Να’μαι λοιπόν ξανά στα πάτρια εδάφη να κοιτάζω πίσω από το ραγισμένο παράθυρο του τρένου γνωστές, παλιές, καθημερινές διαδρομές. Παίρνω το τρένο από το Μοναστηράκι προς την Κηφισιά. Μπαίνω στο βαγόνι και στέκομαι όρθια, σχεδόν κολλώντας τη μούρη μου στο τζάμι. Κοιτάζω έξω χωρίς να δώσω την παραμικρή σημασία στους συνεπιβάτες μου. Δεν έχω όρεξη να παρακολουθήσω τις φάτσες τους ούτε να κρυφακούσω τι λένε. Δε γουστάρω ρε παιδί μου! Βάζω τα ακουστικά στα αυτιά και κοιτάω τις αποβάθρες των σταθμών, τα άτομα που στέκονται μπροστά μπροστά πατώντας την κίτρινη γραμμή και εκείνους που τρέχουν βιαστικά μην τυχόν και χάσουν το τρένο! Σε κάθε στάση που κάνει το τρένο πιάνω τον εαυτό μου να διαβάζει το όνομα του κάθε σταθμού. Σταθμούς που μου θυμίζουν τη ζωή μου πριν την Ιταλία. Σταθμούς που μου φέρνουν στο μυαλό στιγμές με φίλους, με πρώην αγαπημένους μου. Γέλια, κλάματα, αγωνίες, βαρεμάρα… Κλείνω τα μάτια…

Ο μάγος της Αθήνας

Αθήνα, η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ! Η πόλη του άγχους, των ευκαιριών, της διασκέδασης, της ρουτίνας και πολλών άλλων πραγμάτων… Σε αυτή τη πόλη λοιπόν ζω κι εγώ… Πολλοί θα την έλεγαν απρόσωπη ή ακόμα αδιάφορη. Αν με ρωτήσεις όμως τη δική μου γνώμη για την πόλη που ζω και εργάζομαι, θα σου έλεγα ότι η Αθήνα είναι μαγική…Ναι, μαγική! Γιατί οι εναλλαγές καταστάσεων, συναισθημάτων, ανθρώπων και γενικά των πάντων γίνονται τόσο γρήγορα που σαν κάποιο μαγικό ραβδάκι να τα αλλάζει όλα εκείνη τη στιγμή!! Πολλοί θα έλεγαν: “Για ποια Αθήνα μας μιλάς ρε φίλε;” “Την Αθήνα των σκουπιδιών, των μεταναστών, της κίνησης, των φαναριών, πώς ζείτε έτσι,σας λυπάμαι”! Εγώ όμως δε λυπάμαι καθόλου αν θέλεις να ξέρεις! Χαίρομαι, επειδή δεν έχεις καταλάβει ποια είναι η Αθήνα, γιατί αν καταλαβαίναμε όλοι δεν θα μας χώραγε τόσα άτομα… Επειδή όμως είμαι σίγουρος πως σας κούρασα και το θέμα μας δεν είναι η…

Ο μονόλογος της κυρίας Θ

Ύστερα από μια ταλαιπωρία 3 ημερών, πάνω κάτω Αθήνα-Καβάλα για τις εξετάσεις στη Φαρμακευτική Αθηνών, έφτασε επιτέλους η μέρα που θα έμπαινα στο τρένο με σκοπό να αφήσω πίσω μου όλο το άγχος των εξετάσεων και να κάνω να δω την Αθήνα για πολύ καιρό… Φτάνοντας στο σταθμό Λαρίσης με τη μητέρα μου (καθώς ήταν και 12 τα μεσάνυχτα), έκατσα στο παγκάκι με το χαμόγελο στα χείλη περιμένοντας το τρένο να κάνει την εμφάνισή του για να δώσει τέλος στην κούραση των τελευταίων ημερών, παίρνοντάς με μαζί του – μακριά από την Αθήνα. Εν τω μεταξύ, για να περάσει η ώρα μου άρχισα να κοιτάω γύρω μου προσπαθώντας να κάνω προβλέψεις για το ποιος θα καθόταν δίπλα μου στο τρένο!! Καθώς η μητέρα μου μου έδινε τις τελευταίες συμβουλές (όλοι ξέρουμε τι θα πει Ελληνίδα μάνα) να σου εμφανίστηκε το τρένο! «Ουφ, μια ανακούφιση, επιτέλους ήρθε», σκέφτηκα, και βιάστηκα να μπω…

Θυμάσαι τότε που…

Γενικότερα η αναπόληση που με έχει πιάσει το τελευταίο διάστημα πολύ με ανησυχεί! Που το πάω που το φέρνω πετάω κάτι φράσεις του τύπου: “Θυμάσαι τις κασσέτες, τα floppy disk, την Candy Candy, τα δρακουλίνια;!” Προχθές λοιπόν θυμήθηκα και το πρώτο μου εφηβικό ταξίδι με τρένο – εκτός Αθηνών! Τρίτη γυμνασίου, ερωτευμένο κοριτσάκι (πώς περνούν τα καταραμένα τα χρόνια), εγώ, οι 2 κολλητές μου και τα αγόρια μας με προορισμό τη Χαλκίδα! Και φυσικά επειδή το χαρτζιλίκι δεν μας επέτρεπε διανυχτέρευση, το πολυπόθητο ταξίδι μας είχε τη μορφή μονοήμερης. Ήταν τέλη Μάη ή αρχές Ιούνη, λίγο πριν κλείσουν τα σχολεία τελοσπάντων και η ζέστη είχε πιάσει για τα καλά! Αυτοκίνητο δεν είχαμε, προαστιακός δεν υπήρχε για να πάμε προς Κινέτα μεριά οπότε η απόφαση πάρθηκε, το ψέμα υπώθηκε στους γονείς και η μονοήμερη σχεδιάστηκε και φυσικά πραγματοποιήθηκε! Πρωί πρωί με τα σακίδιά μας στην πλάτη, τα μαγιώ μας ήδη φορεμένα…

Ο Ολλανδός, το Ιντερσίτυ και ο Καρβουνιάρης

Σεπτέμβριος 1990. Παραμονές απόφασης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 που ήταν υποψήφια και η Αθήνα και μάλιστα ως το μεγάλο φαβορί. Στο Καλλιμάρμαρο  έχει στηθεί ολόκληρη παραγωγή για τους ενδεχόμενους πανηγυρισμούς κι εγώ μαζί με το συνονόματο πρώτο ξάδελφό μου Γιάννη Κυφωνίδη ως «Χρυσοί Εθελοντές» κατεβαίνουμε από τη Θεσσαλονίκη  σιδηροδρομικώς. Μόνο που για λόγους οικονομίας και εμπειρίας αποφασίζουμε να ταξιδέψουμε με το κλασικό τρένο, το γνωστό καρβουνιάρη. Αρχικά ,σύμφωνα με το πρόγραμμα, έπρεπε να ξεκινήσουμε στις 8 το πρωί με πιθανή ώρα άφιξης στην Αθήνα 3 το μεσημέρι. Μόνο που τίποτα δεν έγινε σύμφωνα με το πρόγραμμα. Το τρένο έφθασε από Έβρο στη Θεσσαλονίκη με δύο ώρες καθυστέρηση κι ενώ αναφωνούμε «Αμήν»,  όταν επιτέλους επιβιβαζόμαστε, περιμένουμε άλλη μία ώρα μέσα στο τρένο. Κάποια στιγμή κι ενώ τα ρολόγια γράφουν 11 το πρωί , ακούμε με ανακούφιση από τα μεγάφωνα ότι αναχωρούμε εντός πενταλέπτου. Ήμασταν και σίγουροι ότι θα ξεκινήσουμε….τρομάρα μας.…

«Και τώρα τι κάνουμε χωρίς τσιγάρο;»

Απρίλιος 2008. Σπουδαστής ακόμα στη δραματική σχολή, αποφασίζω να πάω με τέσσερις συμφοιτητές μου στη Θεσσαλονίκη για να δούμε την παράσταση «Λεωφορείον ο Πόθος» με πρωταγωνίστρια την καθηγήτριά μας, Πέμυ Ζούνη. Κλείνουμε εισιτήρια με το τρένο των 12.30 το μεσημέρι για να είμαστε Θεσσαλονίκη το απόγευμα, να κάνουμε ένα μπάνιο και να πάμε στην παράσταση. Συναντιόμαστε στη σχολή, παίρνουμε το μετρό (αρχικά κάνουμε λάθος και πήγαμε στην αντίθετη μεριά από το Σταθμό Λαρίσης) και με  χίλια ζόρια φτάνουμε στο τρένο. Ξεκινάμε για Θεσσαλονίκη. Όλα ωραία και καλά… Μέχρι τη Λαμία, βέβαια, που τότε άρχισε να περνάει η επιρροή της νικοτίνης και να ζητά απελπισμένα να κάνω ένα τσιγάρο! Τότε, δεν ξέρω για ποιο λόγο, το τρένο μας πήγε Θεσσαλονίκη καρφί, δεν έκανε ούτε στάση 5 λεπτών για να αλλάξει μηχανή. 6 ώρες ταξίδι το βγάζεις χωρίς τσιγάρο; Δε το βγάζεις! Κάποια στιγμή, βλέπω κάποιους επιβάτες να καπνίζουν στα ενδιάμεσα μέρη…

“Λυπούμαστε για την καθυστέρηση”

Θυμάστε την τελευταία φορά που θυμώσατε τόσο πολύ που από τα αυτιά σας έβγαιναν καπνοί, από τα ρουθούνια σας φωτιές και από το στόμα σας άφθονες – και χωρίς ντροπή- βρισιές; Το θυμάστε; Λοιπόν, πολλαπλασιάστε αυτό το συναίσθημα επί 10 και θα καταλάβετε πώς νιώθουν τις 2 τελευταίες εβδομάδες οι pendolari (καθημερινοί επιβάτες) του νομού Λομβαρδίας. Αν και δεν χρησιμοποιώ το τελευταίο διάστημα το τρένο (shame on me)*, ένιωσα την ανάγκη να γράψω για το συγκεκριμένο θέμα γιατί έκανα και γω τη συγκεκριμένη διαδρομή, έπαιρνα και γω καθημερινά το τρένο για Μιλάνο και έτυχε και γω να δω στον πίνακα ανακοινώσεων τη μισητή λέξη ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ 30 λεπτών… γι’αυτό συμπάσχω!!! Η εταιρία Τρενορντ λοιπόν, μια βροχερή και κρύα μέρα του Δεκέμβρη, αποφάσισε να αλλάξει το λειτουργικό σύστημα της, να δημιουργήσει νέες σύμβασεις εργασίας, νέο χρονοδιάγραμμα σιδηροδρόμων και μια νέα σιδηροδρομική γραμμή με σκοπό την καλύτερη μετακίνηση και εξυπηρέτηση των τρενοεπιβατών. Μπράβο για…

Έχω και τρένο πάμε μια βόλτα;

Ιούνιος 2009 Η διαδρομή Πειραιάς-Κηφισιά με το τρένο αρωγός στο να συναντηθούν δύο αργοκίνητες φίλες, από το ένα άκρο στο άλλο, για τη μεγάλη έξοδο του σαββατόβραδου.. Τα κοκτέηλ, το ελαφρύ αεράκι στο roof, η ιεροτελεστία της ανταλλαγής καθέκαστων και η γενικότερη χαλαρή ατμόσφαιρα  κρύβουν πίσω τους μια ενοχλητική εγρήγορση.. Ο τελευταίος συρμός περνά στις δύο.  Φοράμε τακούνια. Με πρόχειρους υπολογισμούς συνειδητοποιούμε ότι πρέπει να παραδώσουμε τον καναπέ που τόσο ανέλπιστα βρήκαμε στους αντιπαθητικούς ξέγνοιαστους που προφανώς διαθέτουν αυτοκίνητο, συντονισμένοι ακόμα σε mood “the night is young”.  Πάει κι αυτό το βράδυ κόβεται απότομα, σκέφτομαι κατρακυλώντας απ’το Κεφαλάρι στο σταθμό.  Άγνοια  για το όσα θα φέρει η περασμένη ώρα .. Μπαινοβγαίνω με ζιγκ ζαγκ ανήσυχη στα άδεια βαγόνια μέχρι να φτάσω σχεδόν στο πρώτο.. –Ψάχνετε κάτι?  Με ρωτά φιλικά ένας ευθυτενής κύριος γύρω στα τριάντα με ξανθά καρφάκια και κόκκινο t-shirt .  –Ένα βαγόνι με κόσμο γιατί είναι και αργά..σπεύδω…